Afgelopen zaterdag mochten we een van onze verre uitwedstrijden spelen. Na een uurtje of 3 rijden met onze gebruikelijke pitstop bij La Place in Apeldoorn kwamen we rond 18:00u aan in Assen. Een tegenstander van formaat, Sudosa Assen (de meerdere sponsornamen in hun naam laat ik nu en verder maar achterwege i.v.m. het maximale aantal woorden). Laat ik het zo zeggen; ze kunnen met de auto naar de supermarkt.

De wedstrijd dan. Na een klein half uurtje in hun kantine gezeten te hebben om te herstellen van 3 uur in de auto of busje gezeten te hebben, mochten we dan echt starten met de voorbereiding en de warming up. In onze gedachten hadden we onze vorige 2 wedstrijden. Tegen Utrecht hadden we ons zelf niet beloond en tegen Activia begonnen we wat laat met volleyballen. Op papier hadden we hier weinig te verliezen, maar dat zien wij toch anders. In elke zaal liggen 3 punten voor het oprapen als je maar het beste uit jezelf haalt.

Afspraak was om vanaf het allereerste begin, onze yell dus, 100% energie en fanatisme erin te gooien. Het begin was goed. Nadat de twee mini-spelers van de week uit de beroemde bloempot tevoorschijn waren gekomen, konden we aan de bak. En aan de bak moesten we. Assen zette ons behoorlijk onder druk en met time-out tussenstanden van 8-5, 16-9 en 21-13 mag je wel concluderen dat die druk hoog, te hoog was voor ons. Echter, ons eindsprintje in deze set gaf hoop voor het vervolg van de wedstrijd. Eerste set verloren 25-21. Geen kans op winst, maar ook laten zien dat we er een wedstrijd van kunnen maken. Zo lang we er maar in geloven en voor gaan.

De foutenlast moest echt omlaag en het vertrouwen omhoog. Lekker makkelijk gezegd vanaf de kant als je speelt tegen een tegenstander die lekker in hun flow zit. En toch is dat wat we ons voornamen voor de tweede set. Om maar gelijk met de deur in huis te vallen. Dat werd ‘m niet. Time-outs bij 8-2 16-6 en 21-7 zeggen genoeg. We kregen onze foutenlast helaas niet omlaag. We maken 26 punten deze set. Je zou zeggen, genoeg voor een spannende set. Probleem was echter dat er 15 voor Assen waren. Dit was echt helemaal niet hoe wij kunnen, hoe wij wilden, hoe wij ons voor hadden genomen, kortom hoe het moest. Dit moest echt rigoureus anders. We klampten ons vast aan weer dat eindsprintje in de set. Time-out bij 21-7 en verliezen met 25-15 betekent toch echt een sprintje van 4-8 winst. Die mindset nemen we mee naar de derde set.

Na een beetje husselen met de opstelling en kom op, we draaien de wedstrijd helemaal om. Ze zijn nog niet van ons af. Als we nu om 01:00u of om 02:00u thuis zijn na een lange 3-2 wedstrijd, maakt niet uit. De wintertijd kwam er toch aan dus een uurtje extra volleyballen kunnen we wegslapen met dat wintertijd-uurtje. Deze instelling werd beloond. We lieten zien dat we het elke tegenstander moeilijk kunnen maken en van elke tegenstander kunnen winnen. Aanvallend leken we ons niveau te gaan aantikken. Helaas was onze foutenlast nog steeds te hoog. En vanaf 21-19 liet Assen zien waarom ze in de top van de dames eredivisie spelen. En ja, kansjes waren er, een balletje dat net beter had moeten vallen en er waren misschien mogelijkheden geweest. Uiteindelijk trok Assen de wedstrijd over de streep met 25-22.

Uitslag dus 3-0 voor Assen. Conclusie: teleurgesteld in het resultaat, maar voornamelijk teleurgesteld in ons zelf. We hebben ons volleybal in te korte fases laten zien. Dat ligt uiteraard aan de tegenstander, maar voornamelijk aan ons zelf. Daar gaan we aan werken de komende week en we zullen aanstaande zaterdag klaar zijn voor weer een topploeg, Apollo 8.

We zien jullie graag aanstaande zaterdag om 20:00u in Borne.